Deze column (kroniek) is een reflectie op mijn dagelijkse ervaringen, een beschouwende observatie van mijn omgeving. Het pretendeert niet de waarheid te beschrijven noch alle wijsheid te bevatten, al was het maar omdat het als observatie niet objectief kan zijn.
Ik zal mij beperken tot mijn vakgebied, en alles wat daar aanpalend aan is. Verwacht dus – among other things – geen sport, geen cultuur, geen culinaire uitspattingen, behalve wellicht ter beschrijving van de situatie.
Ter leering ende vermaeck – professioneel, persoonlijk, ja wellicht beide.
Do we trust the Euro?
I had this feeling that when I am abroad my Euro’s do not buy me less than ten years ago. When I buy, let’s say a beer in Chiang Mai, I have to pay more Baht today than ten years ago, but hey, that’s Thai inflation. But do I have to exchange more Euro’s just to get the Baht?
It was time for some research. You might be in for a surprise. Read more here
(December 6, 2011)
Vrij, maar niet vrijblijvend
Met een aantal professionals sprak ik laatst over hoe je onze samenwerking zou kunnen karakteriseren. We concludeerden dat ‘vrij, maar niet vrijblijvend’ de lading goed dekt. En dat wij ons daar happy bij voelen; ‘blij, vrij, maar niet vrijblijvend’ dus eigenlijk.
Niet zo vreemd dat wij ons daar happy bij voelen. Want weten wij niet al heel lang dat doelen nastreven – en halen – veel voldoening geeft? Niet een beetje vrijblijvend rommelen, maar doelgericht te werk gaan en resultaten behalen, dat geeft energie.
En dat het met een zekere mate van vrijheid moet zijn, is ook geen verrassing. Ik las dat werknemers het gelukkigst zijn als zij zo nu en dan kunnen overwerken. Nog gelukkiger zijn zij als dat overwerken zelf ingepland mag worden. Het werk mag veeleisend zijn – graag zelfs – als het maar in een zekere mate van vrijheid gebeurt.
(21 december 2008)
Visie en wortels
Hoe prettig zou het zijn als wij in staat waren om situaties en gebeurtenissen tenminste ook te zien door de ogen van een ander. Om eens in de schoenen van een ander te staan is vast heel verhelderend.
Met mijn zoon speel ik wel eens het spelletje dat wij de wereld proberen te zien door de ogen van onze kat. Dat is geen eenvoudige opgave. Is de tafel een tafel? Of een vloer op palen?
“Waarom eten jullie de brokjes niet in een bakje op de vloer, in plaats van op die vloer op palen?”
Onze kat zegt bijzondere dingen.
Daar moest ik aan denken toen ik las over de bloem en de kleine prins in De Kleine Prins *).
“De mensen?” zei de bloem, “Daar bestaan er denk ik zes of zeven van. Maar je weet nooit waar je ze kunt vinden. Zij hebben geen wortels, dat is erg lastig voor ze.”
In de schoenen van een ander gaan staan is nog geen garantie voor begrip. Het is immers geen garantie voor dezelfde interpretatie.
Het is lastig om los te laten waar je altijd vanuit bent gegaan, waar je altijd in hebt geloofd. Het zijn als de wortels van een bloem, je zit ermee vast, en je kunt je niet voorstellen dat het niet lastig is om er niet mee vast te zitten.
Een goed gesprek met een kleine prins kan verhelderend werken.
*) De Kleine Prins, Antoine de Saint-Exupéry
(2 januari 2008)
Interpretaties
De reclame campagne van een grote Engelse bank laat twee maal twee foto’s zien van twee mannen op leeftijd. Het onderschrift is afwisselend ‘ouderdom’ en ‘wijsheid’, suggererend dat daar waar de één een oude man ziet, de ander een wijze man ziet, en dat het sociaal en cultureel bepaald is wàt wij zien.
Het is een veelgebruikt reclame thema van bedrijven die willen suggereren dat zij wereldwijd aanwezig zijn èn dat zij die wereld begrijpen.
Maar er is geen wereldreis voor nodig om tegen dergelijke interpretatieverschillen aan te lopen. Bij veel internationale hoofdkantoren, internationaal werkende callcenters en shared service centers werken allerlei nationaliteiten naast elkaar.
Bij het shared service center van een handelsbedrijf werkte een medewerkster afkomstig uit één van de Golfstaten. Als zij ’s morgens op haar werk kwam groette zij iedereen vriendelijk, maar als zij aan het einde van haar werkdag vertrok, deed zij dat zonder een woord te zeggen. Dat wekte de irritatie van haar collega’s, die elkaar immers uitgebreid een prettige avond toewensten.
Toen ik haar er eens voorzichtig naar vroeg waarom zij vertrok zonder wat te zeggen, bleek dat het in haar cultuur heel ongebruikelijk is om uitgebreid afscheid te nemen. Sterker nog, zij begreep niet waarom anderen “verantwoording” leken af te leggen voor het feit dat zij vertrokken.
Kortom, dezelfde handeling werd tegelijkertijd geïnterpreteerd als ‘vriendelijk’ en ‘verantwoording afleggen’.
Het vergt geduld en inlevingsvermogen – en de wil om te leren – om dergelijke misverstanden te vermijden.
(14 mei 2007)
Modernisering
Soms komen veranderingen tot stand onder omstandigheden waarvoor in het Nederlands het spreekwoord met een kalf en een put bestaat. Overigens bestaat er van dit spreekwoord ook een waargebeurde versie met een koningin en een rivier. Een op eerste gezicht iets sprookjesachtiger verhaal, maar helaas wel met een net zo dramatische afloop:
We schrijven het jaar 1881. Ten noorden van de huidige Thaise hoofdstad Bangkok ligt de stad Ayutthaya, en daar, op een eiland in de rivier, ligt het koninklijke zomerpaleis Bang Pa-In. Koningin Sunanda Kumariratana is met haar enige dochter prinses Karnabhorn Bejraratana in de koninklijke boot onderweg naar het paleis, als de boot omslaat. Zoals dames uit die tijd wellicht betaamde, konden beide dames niet zwemmen. Volgens de toenmalige Thaise wetgeving stond op het aanraken van de leden van de koninklijke familie de doodstraf, als gevolg waarvan de getuigen van het ongeluk bleven toekijken zonder een hand uit te steken, waardoor de twee verdronken.
Koning Chulalongkorn ontsloeg de bewakers en liet ze gevangen zetten voor het gehoorzamen van de wet. En het verbod om leden van de koninklijke familie aan te raken, werd geschrapt uit de wet.
(9 maart 2007)
